Mehlikâ, bir rüyada görünürde gözüme,
Ateş basar içimin demirden dağlarını,
Kahrından damıttığı aşkı koyar özüme,
Ve çözer yüreğimin esaret bağlarını…
Susmalı biliyorum tereddüt çıkmazında,
İniltiler düşmeli toprağa gökyüzünden.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta