Süreyyâ yıldızının fecre yansır hülyâsı
Kızıl bir perde olur gözlerim her dem yeniden
Bu sonsuz kubbeye baktıkça sarhoş gözlerle
Bekâ hicriyle yanardım dalıp sonsuzluğa ben
Görüp birdenbire meçhûl bir yerlerde bu an,
Nihâyetsiz bir azâbın devâsâ çehresini.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta