Meğer Şiiri - Emrullah Çelik

Bir isim verdiler bana, ömrümce onu taşıdım,
Kendim dediğim şey o değilmiş meğer.

Aynalarda yüzümü gördüm yıllar boyunca,
Benden gizlenen yine benmişim meğer.

Hep bir yere varırım diye yürüdüm durdum,
Yol dediğim şey kendimeymiş meğer.

Bir ömür dost bildiğim ne varsa dağıldı bir gün,
İnsana en ağır yük beklentiymiş meğer.

Ne kadar çoğaldıysam o kadar eksilmişim,
Kazandığım sandığım şey kayıpmış meğer.

Bir kapı aradım yıllarca çıkıp gitmek için,
Açılmasını beklediğim içimmiş meğer.

Herkes beni tanısın diye uğraştım durdum,
Kendime yabancı kalan benmişim meğer.

Bazı ayrılıklar oldu; dönen de olmadı geri,
İnsan en çok hatıralarda kalırmış meğer.

Sevincin de kederin de aynı kapıya çıktığını,
Ömrün akşamına varmadan bilmezmiş meğer.

Sustum...
Çünkü bazı hakikatler kelimeleri aşarmış.
Ve ilk defa o zaman duydum içimdeki sesi.

Dedi ki:
"Ömrün boyunca aradığın şeyi kaybetmedin ki...
Sen sadece yanlış yerde aradın."

O vakit anladım;

Ne dağlar uzaktı,
Ne yollar.

Uzak olan, insanın kendine varmasıymış.

Bir ömür dünyayı anlamaya çalıştım,
Kendimi ihmal etmişim meğer.

Herkes bir gün eve döner sanırdım...
En uzun gurbet insanın kendisiymiş meğer.