Medinem Şiiri - Hamdi Oruç

Medinem

1.
Medine Nurlu şehir

Su olsam aksam sana
Bulut olsam uçsam sana
Ağaç olsam bakardım yeşil yeşil sana

Bir gece vakti basmıştım toprağına Medinenin
Gece mi gündüz mü bu Allah'ım
Bu nurlu gecenin şerbet tadı
Ebedi kalacak gönlümün dudaklarında

İlaçtır gönle Medine
Yüz sürdüm toprağına
Medine nurlu şehir

Gül şehir Medine
Şehirler bilirim utanç taşıyor...
Şehirler bilirim meyveli dal
Medine nurlu şehir

Şehirler de gülleriyle büyür gönlümde
Ve bir de Konyayı çok sevdim
Medine nurlu şehir
Konya dili yiğit şehir
Kim susturabilir Konyayı
Göklere asılı bir avize konya
Böyle bir ay aşkı kim gizleye bilir...

2.

İstanbul Medineyle aynı topraktan
Kokusu bir tadı bir iki cennet meyvesi dünyaya
Ben güneşe benzettin benzetme aya
O dilberin kaşları benzer yaya
Medine şehirlerin en gülü
Medine gönüllerin bal dili
Medine nurlu şehir

Sana çöl bana gül
Bu çölde iz iz çiçekleri koklar gönlüm
Hem gülü hem göğü hem yeri yoklar gönlüm
Hacer–ül-esvedde kalır ellerin çiçekleri
Mekke güzel Mekke
Çiçekler sundum sana
Cennet uzak değil sende insana

Kabul olsun bütün dilekleri gözlerimin
Medine'sine susuzdur sevginin
Mekke'sine susuzdur sevginin
Gülün ve sevginin susuzu bu gönlüm…
Balını tattı buldu özü bu gönlümün Medinede
Medine cennet sofrası
Medine nurlu şehir

3.

Çoban yıldızı bu gönlüm Medinede
Medine nurlu şehir
Öldürmez beni zehir
Zehir olsan ne yazar asrım

Geç kaldın yaranı açmaya hey Veysel 'im
Gönlüm kahır dağı
Aşk bağı...
Bitmemiş bir cümle gibisin hep
Hikayesi önümde bir Veysel'sin
Medinede nurlu şehirde

Gülün kokusuyla yanan gönlüm
Yan gül kokusuyla Medinede
Ateş o aşk yanmak neymiş dener sende
Kışlar bahara döner sende
Medinede
Medine nurlu şehir
Medine gül şehir
Medine nur şehir arşa asılı bir merdiven o

Açtım yaramı
Medine gül kokulu
Medine aşk okulu
Aşk hastanesi Medine
Medine nurlu şehir
Medine onurlu şehir...

4.

Hasretim var Medine'ye
Ay çiçeğinin güneşe
Gül Medine
O gül şehir
Medineye aşık olunur
Ay öper toprağını her gece
Medinede çözülür en karanlık bilmece...
Gel medineye
Medine nurlu şehir

Bir bahtiyar şehir Medine
Gönle en yar şehir Medine
Medine nurlu şehir

Medine gül Medinede gül
İlaç Medine'de yanan gönle
Medine nurlu şehir
Kahır dağı gönle
Kahırlar elemler de karanlık gibidir...

Kara bahtıma ağla gözüm
Kara bahtıma ağla özüm
Otuz iki dişini sökerek
Geç kaldım
Gül sevgiye
Geç kaldım gül Mekkeye
Geç kaldım gül Medineye
Medine nurlu şehir de
Veysel Karani gibi
İki elin kanda olsa da gel Medineye
Gül Medineye
Anneler babalar engel Medineye
Gel Medineye gül Medineye Güller getir Medineye
Aşık kalbi gül bağı

Açmaya yaramı geç kaldım...
Yüz sürdüm toprağına
Ey Medine gül Medine
Bu hasret dinsin
Geldim sana Medine
Medine nurlu şehir...de Medineye
De ve ağla Veysel gibi

5.
Anladım sendeki sırrı Medine
Hep mü'min kalacaksın Medine
En kör gözler ışığı görecek sende
Işığın kaynağı seçilmişsin Medine
İmam sende cami sende
Eşrefi mahlukat sende
Hayrul beşer sen de
Hatemül enbiya sende
Saman yoludur
Yıldız doludur camiler sende...

Bir ışık ki, ışıkların en berrağı…
Sende aşkın hiç sönmeyen çerağı
Medine nurlu şehir...dedim
Medinede aşk sofrası
Medinede ay-yıdızlı bir bayraktı gönlüüm…

İlaç sende Medine
Bu hasret dinsin sende
Geldim sana Medine
Yüz sürmeye toprağına
Medine nurlu şehir...dedim ağladım
Kıyamet cemaatiyle el bağladım

Cennet -ül Bakide
Nur saçan yıldızlar …
Medine nurlu şehirsin

Cennetül Baki bir gök yüzü
Gök yüzü bir kitap Medine
Ey şehirlerin en hası Medine
Gönlüm hep sende...aklım sende gözüm özüm sende
Kovanım yağmalandı ne kaldı tende
Yine çağrılsam yine koşarım yine yer alırım en önde

İlaç sende gönlüme
Bu hasret dinsin...dedim
Dilencisi oldum kapının
O ulu yapının

6
En maviliğinde göklerin şimdi buluttan o şemsiye…
Bu da ben veysele ondan kalan bir hediye
Nereye serdi seccadesini söylesin şimdi toprak
Medine güzelsin Medine pak
Medine nurlu şehirsin
Medine cennete pencere...

Medine Nil gibisin gönül çölüme
Dünyama güneş şehir Medine …
Hasretin kül etti gönlümü Medine
Medine nurlu şehir
Asrım çok zalim...

Şimdi vuslat saati unutulmuş çoluk çocuk...
Bir musadır şimdi gönül Tur dağında
Ateş üstüne ateş bir sevinç içini yakan
Uçarak basılır toprağına Medine'nin...
Medine nurlu şehir
Ticarete geldi gönlüm
Dünyada tek sende güldü gönlüm
Önceleri çöldü gönlüm gülmeyen konuşmayan bir çöl...

Koşuda gönül yeşil türbeye
Gözlerim bir biriyle yarışta
Bir nur yeşil türbe
Cennetteyim kevser sanki
Karşımda cenetül baki mezarlığı
Onda Kevserin misafirleri
Onda gönül erleri
Onda güneşin askerleri
Medine nurlu şehir
Zincirler vardı ayaklarında gönlümün
Bir veyseldi gönlüm sadece ağlayan
Gözleri kan çağlayan

İlaçtır yanan gönle Medine
Medine nurlu şehir dedim ve seccademde el bağladım
Buna şükür buna şükür
Bin kere gelebilsem
bin kere şükür...
Şükrü bitmez bir bulutum
Ay-yıldızlı bayrağa bin umutum
Kırılsın putum İbrahimim ateşlerdeyim...

7.

Rasul'ün gül kokusu gelir uzaktan
Ta gül asırdan
Yanar bir veysel olur gönül
Bu günler ne gül günlerdir Allah'ım
Gül olur bu ateşte yanan …
İnandım tek cennette söner bu hasret ateşi
Dünya gözüyle görmek varmış o güneşi
Rüyaların süsü o...
Medine nurlu şehir

Veysele bir hırka ondan geri kalan
Bahtına küssün geri kalan
Kendini her meleğin kucağına bırak gönlüm
Kızgın kumlara seccadesi mi acep diye bak gönlüm
Her kum taneciğinden onun selamını duy gönlüm
Bu kumların dostluğunun sıcaklığına başını koy gönlüm
Şimdi onu gören yaşlı bir ağaç ara
Geç kalmış benin gibi saçını başını yoluyor bak şu rüzğara
Medine nurlu şehirdi
Cömert şehirdi
Mert şehirdi...Medeniydi Medine...

Dünya gözüyle görmeyen kırsın otuz iki dişini
“Dünya gözüyle görmedi güneşini
Kırdı otuz iki dişini...
Veysel olan nasıl çeksin bu hasretin fişini
Dünyada bir yer yok ki söndüren bu hasretin ateşini
Damla ilaçtır aşık gönle Medine
Rüyalarım kadar çömertsin Medine
Medine nurlu şehirdi...ağladım saygıdan
Tozu toprağı gül koktu ağladım saygıdan

Mezarıma da bulunsun toprağında bir yer
Toprağı ışık saçan Medine
Gül kokunda uyusun mezarım…
Medine nurlu şehir
Sırtlanlar gibi şehirler var
Tek dişi kalmış canavarlar var...
Gönlüme tek sen oldun yar

Yüz sürdüm toprağına Medine
Bir kutlu zamanda
Dinmedi derin hasret
Medine Halime'nin şehri…
Anne şehir nurlu güneş
Güzel şehir
Sütten nehir Medine…
Medine Medinem…
Annem...

Veyselin gül hırkayı kokladığı gibi kokladım seni Medine
Dinsin diye bir nebze hasret acısı
Bende belirdi sonra kahreden ayrılık sancısı
Medine nurlu şehir

8.
Rüzgar gülü gösterir Medinede
Koşarak gelen bahar gönle
Bu taşlardan duyulan sanma boş sözdür
O gül yüzü görmüş bahtiyar bu kayalar
Geceyi yırtan şu yıldızlar bahtiyar benden
Bildim neden sevinçli
O mutlu günlerden sırlar biliyor inandım bahtiyar bu toprak
Damla yükselsin buluta artık
Medine yiğide nurlu şehir
Heybeni doldur yiğit
Bahtı yar şehir Medine

İçimde biriken çoşku
Doğurdukça doğurur
Hançer gibi gezer arkamda o ayrılık zamanı
Gül açar her an
Kovalar uykular artık
saat aşka ayarlı tık tık
Geçtim candan
Canan karşımda
Göremezsin karanlığı hiç güneştir canan
Ayrılmak mı Medine senden nice zor olacak
Sıladan gurbete dönmek gibi
Bu dünya aniden güneş batmış gibi olacak
Şu kelebek gönül bahardan kışa geçmiş gibi olacak....
Medine nurlu şehirsin

Gönlüm gül izler peşinde Medin'e …
Leyla diye çöle düşmeyen mecnun değil ki
Gülü arar bülbül her seher
Şarkısını güle söyler
Ah develerin hala önünde mi senin veyselim
Medine nurlu şehir
Toprağı gül kokan şehir...

Yanmış kaç gönlün çırası
Aşkın kanatları altında bu gönül Medinede
Gül dert kattı bülbülün derdine
Kocaman bir çiçek karşımda Medine
Gül alır gül satar pazarımda çarşımda...
Günler,saatler şimdi
Medine aşığa nurlu şehir

Hırkası en kıymetli gül …
Koklar öper Veysel olan
Güneş onda
Ay onda
Aşk gül onda …
Ateş onda
Kül onda
Bir evren kadar şimdi her veyselin gönlü.
Ve bir veyselin gönlü...
Medine Veysel olana nurlu şehir

Ateşlerde yanan gönül
Hasretlerde yanan gönül
Bir arı şimdi çiçeğini bulan...
Bir çocuk annesini saran
Medine dertlilere nurlu şehir

Aşık gönül oldu Medine'de kanatlı
Kelebek yürek tek bu baharda mutlu...
Gelme ayrılık vakti ağza sürülür en acı biber
Medine evlatlarına en nurlu anne
Hamdi Oruç