Medine yolcusu Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

MEDİNE YOLCUSU

Bir deveye binsem,
çıksam Medine yollarına;
dilimde “Medine’ye varamadım”
ilahisi, aşkla vecdle yürütsem.

Çöllerde Fahr-i Kâinat aşkıyla
geçsem vahaları gölgesinde,
hurmaların altında çay demleyip
hasretimi yudum yudum içsem.

Poşumu başıma sarıp
kum fırtınalarını savsam,
Bağdat, Kerbelâ… ha gayret!
Az kaldı Mescid-i Nebevî’ye.

Dilimde gül kokusu alamadım,
ben Resûl’e doyamadım.
Yaralıyım, yarlıyam,
özlemle yanar her yanım.

Deveme bu ilâhi doping,
o da özlemiş belli ki;
hızlandıkça hızlandı,
kanat taktı gövdesine sanki.

Bir an çöktürüp sevesim geldi,
boynuna sarılasım…
Biz iki sevdalı gideriz Medine’ye,
biri ben, biri hasretim.