Meded Ya Resulallah Şiiri - Güli Canan

Dil-sûz ile yandıkça eder nâmını tekrâr,
Gözyaşını döktükçe dolar gönlüme envâr.
Bir lem’a-i hüsnün görünür sîne-i zâra,
Bin derde devâ olur o dem kalb-i dil-efgâr.

Yâ Ahmed ü Mahmûd ü Muhammed meded eyle,
Yâ Hazret-i Sultan-ı Risâlet meded eyle.

Sensiz ne safâ var bu cihân içre gönülde,
Sensiz ne huzur var gece gündüz bu gönülde.
Aşkınla bulur râhatını sîne-i mahzûn,
Senden yana döner yine her âh ile bülbül.

Ey Rahmet-i Mutlak, ey Habîb-i Şeh-i Levlâk,
Ey mazhar-ı esrâr-ı İlâhî, yüce ahlâk.
Bir bî-kes ü bîçâre kul kapına geldi,
Lutf eyle, meded kıl; kapından meded umar ancak.

Firkatle harâb oldu gönül hâne-i vîrân,
Hicrinle tutuştu yine bu sîne-i nâlân.
Bir katre nigâhın yeter ihyâ-yı dil için,
Bir lutfun ile gülistân olur cümle beyâbân.

Mahşerde şefâat sana mahsûstur Efendim,
Dünyâda da ukbâda da sensin yine yârim.
Ben mücrim ü âciz, ben günahkâr ü perîşân,
Mahşerde kapından umarım lutf u ihsân.

Eşiğinden özge melce bilmez bu garip gönlüm,
Senden özge hangi kapıda devâ bulur ömrüm?
Ümmetin olmakla bulur izzet ü devlet,
Mahrum koma kapından bu âciz mücrim kulu.

Yâ Ahmed ü Mahmûd ü Muhammed meded eyle,
Yâ Hazret-i Sultan-ı Risâlet meded eyle.