Ya Resulullah Şiiri - Güli Canan

Dil-sûz ile yandıkça eder nâmını tekrâr,
Gözyaşı döktükçe bulur gönlüme envâr.
Bir lem’a-i hüsnün görünür sîne-i zâra,
Bin derde devâ olur o dem kalb-i dil-efgâr.

Sensiz ne safâ var bu cihân içre gönülde,
Sensiz ne huzur var gece gündüz bu gönülde.
Aşkınla bulam râhatı sîne-i mahzûn,
Senden yana döner yine her âh ile bülbül.

Ey Rahmet-i Mutlak, ey Habîb-i Şeh-i Levlâk,
Ey mazhar-ı esrâr-ı İlâhî, yüce ahlâk.
Ey rahmete mebde’, sana müştâk bu gönül
Sallallâhu aleyke yâ Nebiyy-i Muhterem.

Firkatle harâb oldu gönül hâne-i vîrân,
Hicrinle tutuştu yine bu sîne-i nâlân.
Bir katre nigahın yeter ihyâ-yı dil için,
Bir lutfun ile gülistân olur cümle beyâbân

Ben mücrim ü âciz, ben günahkâr ü perîşân,
Mahşerde kapından umarım lutf u ihsân.
Eşiğinden başka sığınak bilmez bu garip gönlüm,
Senden özge hangi kapıda deva bulur bu ömrüm?

Ey Rahmet-i Mutlak, ey Habîb-i Şeh-i Levlâk,
Ey mazhar-ı esrâr-ı İlâhî, yüce ahlâk.
Ey rahmete mebde’, sana müştâk bu gönül
Sallallâhu aleyke yâ Nebiyy-i Muhterem.