Anlatamıyorum,sen hayata tutunduğum yer
Korkuyorum,sen asiliğim günahkarlığım
Susuyorum,bıçak arası keskin ızdırabım
Kapanıyorum,sensizliğim benim vedalarım
Yalansa duygularım bedduam kendimedir
Her dem duvarlarım,etrafında çemberim
Ben kim nederse desin hasretinde eriyenlerdenim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzel olmuş...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta