Hayat, meçhule giden bir tren yolculuğu,
Düzlüğe çıktık derken yolun sonu görünür.
İlahi el üstlenmiş nöbeti, kolculuğu,
Ne vakitsiz inilir, ne geriye dönülür.
Hayatı parça, parça üç safhaya bölsek de,
Öleceğimiz günü hesaplayıp bilsek de,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta