Her zaman ki gibi yine,
Hüzünle başladım yeni bir güne.
Hep düşünüyorum…
Sonumuz ne olacak diye.
Bu dünya, şan, şöhret hepsi boş hepsi,
Hangisi gelecek bizimle ebedi hayata!
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta