Nâr-ı Meçhul Şiiri - Fatima Ahmet

Karanlığın saçlarını tararken,
Kaybolduğum demde yârimi buldum,
Sessizce yaralarımı sararken.
Ay ışığı gözlerinde kayboldum,
Kaybolduğum demde yârimi buldum.

Meçhullerde suretine vurulsam,
Aşkın deryasında coşsam, durulsam,
Ben yalnızca aşk odunda kavrulsam.
Ay ışığı gözlerinde kayboldum,
Kaybolduğum demde yârimi buldum.

Bir semâzen gibi döndüm cihânı,
Ey çeşm-i siyâhım yaktın canânı,
Sînemde okundu aşkın fermânı.
Engin, derin bakışlarda kayboldum,
Kaybolduğum demde yârimi buldum.

Seherin mehiyle menzile vardım,
Envai gülzardan gülleri sardım,
İlahi aşk ile dağları yardım.
Ay ışığı gözlerinde kayboldum.
Kaybolduğum demde yârimi buldum

Yıldızları güzel yapan geceydi,
Muhabbetin satırımda heceydi,
Baharın nergisi gibi inceydi.
Ay ışığı gözlerinde kayboldum,
Kaybolduğum demde yârimi buldum.

Gökkuşağı renklerine boyandım,
Aşkın o büyülü haline kandım,
Mahmuri mâh-ı nûrunla uyandım.
Ay ışığı gözlerinde kayboldum.
Kaybolduğum demde yârimi buldum.

..Fatima Ahmet..
..13.01.2026..