Güneşi gördüm yalnız ışıldarken gökyüzünde,
Pişmandı verilen görevden her şekilde.
Mecburdu hayat verirken tek başına kalmaya,
Yoksa yakardı her sevdiğini, kim varsa o an yanında.
Rüzgarı gördüm eserken dolu dizgin,
Önüne katarak tüm gücüyle kalmasa da fikrin,
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta