Maziyle Bitmeyen Savaş Şiiri - Nurgül An ...

Yıllar yılı biriktirdim heybemde sessizliği,
"Zaman geçer" dediler, bir masal gibi geçti.
Ruhumun kuytusuna gömdüm her eksikliği,
Gönlüm kendi derdini, yine kendisi seçti.

İnsanoğlu dedikleri, bir sandıkmış meğerse,
Dışı cilalı ama içi yara bere dolu.
Dili sükût eylese, kalbi bin ah eylese,
Yine de sapa kalır, vuslatın o ince yolu.

Geçmişe sünger çekmek, dile kolay bir kelâm,
O sünger ki ıslanır, gözyaşının selinden.
Eski bir dosta verdik, kırık dökük bir selam,
Bin pişmanlık döküldü, hatıranın dilinden.

Sandım ki unutmuşum, üstünü örtmüşüm ben,
Meğer uyuyan devmiş, içimdeki o sızı.
Bir dokunuş yetti de, titredi birden beden,
Yine baştan yazıldı, kederin kara yazı.

Konuştukça kanadı, kabuk tutan o yerler,
Sözler birer neştermiş, vurdukça derine indi.
Hani nerde o mağrur, "geçti bitti" diyenler?
Eski dostun sesinde, fırtınalar dindi.

Kapatmakla bitmiyor, yürekteki o hesap,
Gömülen her hatıra, bir gün filizlenirmiş.
Zaman denen o zalim, bazen en ağır azap,
İnsan kendi içinde, her gün temizlenirmiş.

Yaralar parçalandı, her kelam birer darbe,
Anladım ki ben hâlâ, o dünkü çocukmuşum.
Girmek ne mümkün artık, geçmişteki o harbe,
Kendi ıssız çölümde, meğer çok acıkmışım.

Unutmak bir yalanmış, uyutmakmış doğrusu,
Uykusu ağır gelmiş, sızlamış hatıralar.
Bir dostun bakışında, o eski can korkusu,
Yine gelip dayandı, yıkıldı tüm duvarlar.

Sünger çekilmezmiş hiç, o izler baki kalır,
Sadece gölge düşer, gün ışığı sönünce.
İnsan neyi saklasa, hayat onu geri alır,
Bir muhabbet sonunda, gerçeğe dönünce.

Gayrı söz yorulmuştur, yara ise taptaze,
Kapatmak çözüm değil, barışmalı maziyle.
Hayat böyle bir oyun; bazen hüzün, bazen çile,
Yaşanmalı bu ömür, her bir itirazıyla.

Nurgül Ankara