Maviye yakın bir adam Şiiri - Mesut Özde ...

MAVİYE YAKIN BİR ADAM

Mavi gözlü bir adam var,
Bakışı denizi susturur, göğü ikna eder.
Girdiği odaya önce sessizlik düşer,
Sonra herkes biraz kendinden utanır.
Çünkü bazı adamlar konuşmadan da
Her şeyi söyler.

Gözleri mavi…
Ama öyle duru, öyle masum bir mavi değil.
Fırtınadan arta kalmış,
Gecenin en derin yerinde kararan bir mavi.
Baktığında insan
Kendi içini görür,
Kaçtığı her şey yüzeye çıkar.

O mavi gözler
Bir adımı çağırır,
Bir adımı durdurur.
Ne tam davettir ne de reddiye.
Sadece cesur olanın anlayacağı
Bir eşik gibi durur.

Omuzlarında suskunluk taşır bu adam,
Söylemedikleri, söylediklerinden ağırdır.
Kalbi çok şey yaşamış ama
Bunu kimseye ispat etmeye çalışmaz.
Kırılmıştır belki,
Ama asla küçülmemiştir.

Gülüşü nadirdir,
Ama olduğunda yakar.
İnsanın içindeki bütün savunmaları
Bir çırpıda indirir.
Ve sen anlarsın,
Bu adam sevilmez…
Bu adama düşülür.

Mavi gözleri geceye döndüğünde
Bir yalnızlık başlar içinde.
Onun yanında bile
Kendinle baş başa kalırsın.
Çünkü bazı adamlar
İnsana ayna olur,
Kaçacak yer bırakmaz.

Sevdi mi sessiz sever,
Sahiplenmez, boğmaz.
Ama gitti mi…
Ardında eksik bir dünya bırakır.
Sanki gökyüzünden
Bir renk çekilmiş gibi.

Mavi gözlü bu adam
Bir söz vermez kolay kolay,
Ama bir bakışla
Hayatını değiştirir.
Onu unutmak zordur,
Çünkü mavi
Her yere siner.

Ve bir gün
Gökyüzüne bakarken
Sebepsiz bir sızı hissedersen,
Bil ki bir yerde
Mavi gözlü bir adam
Aklından geçmiştir.