Maviye Methiye Şiiri - Mağlubiyete Dair

Yıldızlara yetişsin,
Yüreğinden savrulan kül.
Kokun çevrelesin,
Her bir meydanı, ve dört mevsimi.

Sarılsın iyi niyetin,
Her yalnıza, bitap kuşlara.
Seni anlatsın, seni söylesin;
Okuduğum kitap, duyduğum şarkı.

Sen bit, tüm kaldırım taşlarının arasından.
Karahindiba kadar inatçı,
Zambak kadar güzel,
Orkide gibi mavi.

Elbet mavin boğar güneşimi.
Elbet mavin boğar yalnızlığımı.

Güz doğar adınla,
Ufukları soyundurur, en güzel mavi.
Şahlanır en kuvvetli süvari,
Mısralar dökülür, methiye düzülür adına.

Elbet mavin boğar en kalabalık sokakları.
Sahte sevdaya bürünmüş yalancı aşıkları.
Kan revan ölmüş bir kediyi diriltir.
Elbet mavin boğar susuz yalnızlıkları.

Ey Dalgaların Dokuz Kızı'na onuncu,
Elbet mavin doğacak kurak ruhumdan.
Şairler de gelse Asr-ı Dîvân'dan,
Anlatamaz seni kelimeler ile.
Yazamaz sana layık bir methiye bile.

Elbet mavin boğar güneşimi.
Elbet görünür ufuk,
Yüce dağların doruklarına saklanmış.
Mavisini saklamış, en güzel mavine karşın.

Elbet doğar güneş, birleşir maviyle.
Elbet doğar güneşim, tanışır mavinle.