Nereye gitsem mavi
Ne tarafa baksam mavi
Neye dokunsam mavi
Haykırsam sesim mavi
Deniz mavi, gök mavi
Gözyaşlarım bile mavi
Ölüm mavi, dirim mavi
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Umudun, aydınlığın rengi 'mavi' keşke ölümü çağrıştırmamış olsa ama günümüzde bu da pek mümkün değil galiba...
kaleminize sağlık sayın Füsun Dudurga...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta