Mavi’nin Krallığı
Artık güneşler sızlıyordu
Ve yegâne temeli buydu aşkın
Sutyensiz bir geceyi çekip çıkarmak kışlıklar arasından yani
Ve 90’lardan kalma bir şubata söz vermek
Yeni bir yalnızlığı, kalabalık kalbime söz geçirmek
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta