Gökyüzündeyim, yine hüzünlü, yine ağlamaklı bir şekilde.
Birlikte olmanın hayalini kuruyorum.
Gözlerim yanımda olmadığını kanıtlıyor,
Kalbimse hiç ayrılmadığını...
Ağlamak geliyor içimden hıçkıra hıçkıra,
Ama yokluğuna değil varlığına,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sairi kutluyorum cok icten yazıyor başarılarının devamını dılıyorum EmRaH AkDoGaN.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta