Mavi gözlü bankacı Şiiri - Mesut Özdemir 3

Mavi Gözlü Bankacı

Kravatının düğümünde saklı sabahlar var,
Saat sekizi beş geçe başlayan bir disiplin.
Cam binaların gölgesinde yürürken
Kimse bilmez, kalbin kaç kere mesaiye kalır.

Mavi gözlerin…
Sanki deniz yanlış bir muhasebe yapmış da
Tüm mavisini sende bırakmış.
Bakışların bilanço gibi;
Bir bakışta kâr, bir bakışta zarar,
Ama her zaman derin.

Parmakların rakamlara alışkın,
Soğuk tuşlara, sessiz imzalara…
Oysa dokunsan birine,
Faizi yüksek bir aşk başlar belki.
Kim bilir, hangi müşterinin dosyasında
Saklı kaldı en cesur hayalin?

Gömleğinin kolunda ütü izi,
Hayatının üstünde belli belirsiz bir yalnızlık.
Herkese güven veriyorsun,
Ama kendine gelince teminatın yok.
Kasalar dolu,
İçin biraz eksik.

Mavi gözlü bankacı,
Sen hesap yaparken dünyayla,
Bir kadın seni yanlış yerden seviyor belki.
Ne faizini biliyor kalbinin
Ne vadesini…
Sadece sana yatırıyor tüm cesaretini.

Akşam olunca çıkarıyorsun ceketini,
Günün ağırlığı omuzlarından düşüyor ama
İçinden düşmüyor bazı cümleler.
“Sorumluluk” diyorsun adına,
Ama ben bilirim;
O, ertelenmiş bir aşktır.

Gülüşün nadir,
Ama açıldığında mavi gözlerin
Bir liman gibi sakinleştiriyor insanı.
Fırtınası olan herkes
Yanında durmak istiyor.

Sen bankacı adam,
Rakamlarla çevrili bu hayatta
En büyük açığın kalbin.
Ve en büyük zenginliğin de o.
Bir gün biri gelir,
Tüm hesapları kapatır,
Seni sadece sen olduğun için seçer.

İşte o gün,
Mavi gözlerin ilk kez
Gerçekten kâr eder.