Mavi Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

MAVİ

Çocukluğumun pencere pervazında
Bir saksıda unutulmuş fesleğen kokusu,
Annemin sesi, akşam ezanıyla karışık
Ve yıldız tozu serpilen bir hüzün akşamı.

Zaman, nehrin yorgun suları gibi
Alıp götürdü ilk oyuncağımı,
Kâğıttan gemiler, hayal denizlerinde
Battı sessizce, hiç dalga çıkmadan.

Dön, dön kalbim çocukluğa,
O mavi gökyüzü çağırıyor hâlâ.
Bir fesleğen kokusu, bir dut gölgesi,
İçimizde saklı, hiç solmayan bahar.

Şimdi büyük şehrin ışıklı labirentinde,
Bir kuş cıvıltısı arıyorum beton aralarından,
Bulutlara bakıyorum, kirli ve ağır,
Çocuk gözlerimle görebilsem diye.

Her ayna, biraz daha uzak gösteriyor
O ilk benliğimi, tertemiz ve ürkek,
Sadece rüyalarımda kaldı o bahçe,
Gülümserken dut ağacının gölgesinde.

Belki de hepimiz, birer yaprak gibi
Savruluyoruz eski sokaklardan uzağa,
Ama içimizde bir yerde, küçük ve sıcak,
O ilk mavi gökyüzü hâlâ duruyor.

Dön, dön kalbim çocukluğa,
O mavi gökyüzü çağırıyor hâlâ.
Bir fesleğen kokusu, bir dut gölgesi,
İçimizde saklı, hiç solmayan bahar.

Fatih Mehmet Yiğit