Ah kızıl gülşen, şehir utansın.
Ölüme durmuştuk yüzümüzdeki gülücükle
Beklentimiz olsaydı keşke yaşamaya dair
Bir umudu birlikte yiyelim mi? diyecek kadar
Biz aşktan kırıldık her yerde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta