beden, bu dünyada at koşturur
kah hızlı, kah yavaş
resmeder kendini
kah çirkin, kah güzel
düşünüp yaşadıklarımız
kah yaklaştırır,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




fakir dermiş ki ben ondum mu, şeytan dermiş ben durdum mu. mümin dünyanın fakiri. öyle gah iyi, gah kötü, bazende cin atına biner, şeytanı sevindiririz. Allah ruhumuzu islah etsin. hoş bir şiir olmuş.sağlıkla kalın.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta