'Nuray Kalkan Hanımefendi’nin aziz hatırasına...'
Rüzgârda salâlar duyulur, sonbahar ağlar.
Beyhûde bir akşamdır, eser şehre bu mâtem...
Eylül bizi hep böyle fecî bir yere bağlar;
Tenhâ geceler, boş bir ufuk, kupkuru âlem...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirdeki derinlik mükemmel.İmgeler harika.Temanın 'ölüm' oluşu ve duyulan içten üzüntü mısralara çok güzel yansımış.Birikim isteyen şiirinizdeki ustalığa on puan benden.Saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta