Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ülkemizin iç acıtan görselliği,maskeler nasıl görülmüyor anlaşılamıyor hayret...görenler için ise ağlanacak hallere palyaço seyreder gibi gülmek ne acı...
Kutluyorum değerli okul arkadaşım.Sonsuz saygılarımla...
Senaryo ulu orta meydanda, roller paylaşılmış, başrol oyuncular sahnede, maskeler takılmış hatta bazı kızıl yürekler maske takma ihtiyacı duymadan ulu orta o betliklerini sergilerler, figüranlar yerlerini almış...
Bu oyunu dedeleri de oynamıştı! Bizler bunu daha önce seyretmiştik Mücahit Bey Dostum oyunun sonunu çok iyi biliyoruz...
Tebrik ediyorum güzel şiirdi sevgili dostum Kutluyorum Selam ve saygılarımla...++
Mahmut beyefendi kardeşim.
Bu çirkin tablo dünyanın dört bir yanında tecelli etmekte.İki zümre var yöneten ve yönetilen.Bu tablonun düzelebilmesi için, önce yönetenlerin adalet mekanizmasını hayata geçirmesi düzgün olması, yönetilenin,de ayni minval üzere düzgün ve dürüst olması gerekli.Herkes kendi menfaatini ön planda tuttuğu sürece bu böyle devam edecektir maalesef. Yollar kapanmadı yollar hep açık ama kapatmaya uğraşanlar var.Sizinde dilediğiniz gibi İnşallah bir gün devran dönecek hak eden herkes hak ettiği cezayı çekecektir. Kardeşim yürek sesiniz hiç susmasın. Tebrik ediyorum. listemde.
geçmiş yıllarda, vampirler, zombiler fantezi filmlerde ve masallarda yaşardı. Dinledikçe korkardık etrafımızdaki kıpırtılarda. oysa şimdi her yerde, her an karşımıza kan içiciler çıkabiliyor. yaşlı- çocuk, masum- günahsız, kadın erkek demeden kan dökebiliyorlar hem de ulu yaradanın adını ağızlarına alarak. ne çılgınlık, ne vahşet bir durum ortada. Duyarlı yüreğini ve anlamlı şiirini içten kutluyorum.
Maalesef öyle...
Sahip çıkmadılar değerlere...Ve dediğiniz gibi insanlık terk etti dünyayı, acımasızların senaryolarını izliyoruz, çaresizce...
İnşallah barış ve huzur için çok geç değildir...İNŞALLAH...
Yüreğinize sağlık
Duyarlı yüreğinizi ve anlamlı şiirinizi kutluyorum Mahmut bey
Başarınızın devamını diliyorum..
İlhamınız bol , kaleminiz tükenmez olsun..
Nicelerine
Saygımla +10
Yüreğine sağlık kardeşim,beğeni ile okudum,tam puan ile antolojim de.
Mahmut bey,
Yaşadığımız dünyada, güçlüyü ve zalimi haklı ilan eden bir hukuk düzeni var ve bu düzen, hem yakın çevremizde, hem de uluslar arası ilişkilerde geçerli.
Yani , vuran da, yargılayan da aynı eller...
O elleri kırabilecek kol ve iman gücüne sahip olmadıkça, yapa bileceğimiz, sadece böyle şiirler yazmak ve dua etmek....
Duyarlı yüreğinize ve kaleminize teşekkürler,
sevgi ve saygımla,
Ünal Beşkese
Emperyalistler ve onun iş birlikçileri ne kadar çabalarsa çabalasın,hangi kılığa girerse girsin elbette yok olup gideceklerdir...Zulmün acı bir anı olarak kalacağı günler uzak değil,diyerek saygılar sunuyorum...
Mahmut Bey..Günümüz Türkiye sini çok güzel anlatmış şiir,gerçi şiirde yer bulmamalı ne maskeler,nede maskeli silüyetler ama meramını böyle anlatır ancak duyarlı yürekler...
isyan tadında bir haykırıştı,düzen pardon düzensizliğe veryansın dı,ama emin olun yanmıyorlar neredeyse kendilerini halife ilan edecekler...Kaçırdıkları bir şey var ;burası zaten Müslüman bir ülke ,ne savaşlar verilmiş din uğruna ve kazanılmış bir zafere yeni kahramanlar aramanın alemi ne?ortada bir haksızlık ,sevimsizlik, ve sıkıntı varsa orada bulunan herkes suçludur diye bilirim,bu adamlar paraşütle düşmediler tepemize taşıyanlar var,var oldukları sürece ;haksızlığa uğrayacak kandırılacak insanlar çok olur aramızda...yüreğiniz dert görmesin,Tebrikler imle selam ve sevgiler size...
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta