çekik bir gerginlik okunuyor insanlığın yüzünde
kumaştan maskeler kuşanmış teni
solgun bir gök yaşantısı çökmüş zamana
bulutlarda grinin ağır tonları
dili yok kaldırımların ondan sessizlik bir lisan gibi yapışmış damaklarına
bir konuşsa, çağın oynak fikrine karşı bildiriler fışkıracak
fakat eliyle kesip biçtiği kumaş dar geliyor dudaklarına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta