Akşamın alaca karanlığı çöktüğünde
Birde parlak yıldızım bana güldüğünde
Dile gelir sanki dertleşir benimle
Öpücükler yollarım onunla sevdiklerime
Maskemi çıkardığım saatlerdir o saatler..
Çayım,sigaram ve ben balkonun bir köşesinde
Dalar giderim derinlere...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Anlatım hoş. Ama sen olduğun gibi görün.Güzel olan da bu. Teşekkürler Kardeşim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta