Evvel zamanda kaldı pembe deryalar,
Ve umut kokulu mavi goncalar,
Şimdi yukarıya akıyor ırmaklar,
Şimdi tepetaklak olmuş dağlar.
Yeryüzünde mayınlar,
Yeraltında uçurtmalar.
Ey! anası televizyon,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta