Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Uyumalar devam edecek gibi görülüyor bu sebeple muradımıza eremeyeceğiz efendim,anlamlı düşündürücü eserinize tebriklerim ve saygımla...
Üstadım ben nedense
armudun hep iyisini severim.
ne edeyim elimde değil dalda...
TEŞEKKÜRLER VE TEBRİKLER
Muhteşem bir masaldı. Dinlerken uyuyanlar hala uyumaya devam etmekteler. Uyananların ise onları uyandırmaya gücü yetmiyor. Yazık..Çok yazık...Ne armudu yiyebiliriz ne de kerevetine çıkabiliriz bu gidişle...
Kutlarım değerli üstadım. Sonsuz saygımla....
Çok manidar bir masaldı...
Ama çok yerinde bir masal...
Gönlünüze sağlık Ünal Bey....
Tebrik ediyorum...Saygımla...
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta