Bir varmış bir yokmuş eski zamanda,
İki şirin sevgili,ikisi aynı canda,
Söz vermişler sevgililer ayrılmamaya,
Edilen bu yeminleri kader unutmuş.
Kerem ile Aslı gibi çile çekmişler,
Dünyadayken Sırat köprüsünü geçmişler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bir varmış bir yokmuş eski zamanda, diye başlar masallar .Kendi içinde güzel de olsa ya da binbir zorluklar birbirini kovalasa da ... masalların sonu her zaman güzel bitmeyebiliyor.KADER ...
Nice zorluk görmüş hiç yılmamışlar.
Binbir tane darbe yemiş yıkılmamışlar.
Birbirine sevdalanmak onlara yetmiş,
Ama bu büyük aşkı kader görmemiş..
Gitti aşkı,şimdi Kerem burda duruyor,
Her köşe başında Aslı'sını arıyor.
Sabah akşam feryatları göğe varıyor,
Yükselen bu feryatları kader duymuyor..
duymuyor....yüreğiniz sağlık....çok güzeldi...saygılar
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta