Ben inatla dalda duran kurumuş bir yaprak iken
Sen olgun meyveler taşıyan kırık bir dal idin
Ben son kez direnirken ölüme
Sen son kez meyve veriyordun
Beni bir yel savurdu, seni bir daha bulamadım
Seni kıranlar meyvelerini de kopardı, beni hiç anımsamadın
Yollar apayrıydı, gözlerim yüzüne hasret
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta