bir terminal gözü parlıyordu Ankara rüyaydı
kısa nefretlerle savruluyordum
adımlarım yorgundu
sabırsızca giden adımlarda kaybolan beni arıyordum
kadınlar gülümsüyordu
heybeli uzaktan İstanbul diyordu
koynuma giriyodu rüzgarları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta