Kapanmayan bir yara olmaktan çıktın
Sözlerin,gözlerin ilgilendirmiyor.
Açmasını dilediğim solmuş bir yaprak gibiydin
Şimdi yalnızca savrulu yaprakların duruyor.
Yara olmaktan çıktın;
Özlenmiyor,beklenmiyor,sevilmiyorsun.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta