Martı Şiiri - Ahmet Karanlıktagezer

Geçiyorum insan manzaraları üstünden,
simit uzatıyorlar bana;
susamlı bir sabahın
yoksul cömertliği bu.
Ben normalde kırmızısı beyazı farketmeden et yiyorum,
kanla ve ateşle pişmiş alışkanlıklarım var,
sofram ağır,
hayatla arama mesafe koyan cinsten.
Ama sokakta
bir elin titremesi değiştiriyor her şeyi;
ne damak zevki bilir
ne sınıf.
Simit alıyorum,
çünkü bazen insan
kendi bildiğini değil
kendisine verilen kaderi tadar.
Geçiyorum insan manzaraları üstünden,
ve anlıyorum:
asıl besleyen şey
ekmek değil,
karşılaşmalardır.