Tıpkı senin gibi kalabalikların içinde yalnızım İstanbul,
Bir martı olaydım ,
Sana varaydım,
Saatlerce ,
Yok ,
Sabahlara kadar sohbet edeydim seninle , Samimiyetsiz ,
Soğuk insanlardan kurtulaydım,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta