Gün on yedi Ağustos’tu,
Üçü beş geçmişti saat.
Yaşanan sanki kâbustu,
Yıkılıyordu kâinât.
Marmara’da deprem oldu,
Merkez üstü Gölcük’tü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




depremsiz felaketsiz afetsiz günlere...
çok hoştu şiir eline yüreğine sağlık şair
sevgiler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta