Hiciv,
Duru bir inilti gibi yükseliyor karaya,
Ufkunda gümüş bir kolye, ardında sema
Bir de utanmadan yüzünü göğe dönmüş
Mai bir umut gibi parlıyor Marmara.
Derin,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta