Yokluğunun her zerresinde gökyüzünü azarladım
Hâlbuki tanrıyla sırdaş kalınacak
Bir sebebim bile yokmuş
Bu denli tükenmişliğim
Gökkuşağına kadarki ahlarım
Sonra tertemiz bir gülüşün çizilir beynime
Ve bedenimdeki yağmurların dönmez olur
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta