Mardin ve güneş Şiiri - Servet Balıbey

Taptaze bir gündü yağmur bulutlu
Umutları tükenmiş, çok ağlıyordu.
Saçları hüznü dokur, gören gözlere
Duruşunda kayıp tek yöne doğru
Rüzgara seslenir etekleriyle
Nihavend makamı iniltili ses
Bembeyaz eteği ovaya düşmüş
Gözlerime bakar o gözleriyle
Ne oldu da doldu güzel gözlerin
Anlat hadi hüznü bende bileyim
Karşında oturup hüznünden uzak
Dinlerim İnan ki, anlat,dinlerim
Ocağın soğuğu sert vurdu yine
Tirtir titrer kalbin o sevdiğin yok
Sen Mardinsin sıcak güneş aşığı
Bulutlar ayrılık o güneşin yok.