Taş evlerde serin düşler,
Güneşle yoğrulur yüzler,
Sabırla büyür gülüşler…
Taşın soğuğunda sabrımız saklı, güneşin sıcaklığında kalbimiz açık, gözlerimiz uzaklara dalar bazen. Her sokak taşlarla örülü bir destan, her avlu anılarla dolu bir hazine; bir nefes alır, derin bir soluk veririz.
Doğduğumuz yerden çok, ait olduğumuz yerin izindeyiz; köklerimiz taşın içinde, ruhumuz gökyüzünde. Gönlümüz düz, sevgiden örülü; renklerimiz bir, ruhumuz bir. Her adımda tarihle, her nefeste kültürle buluşuyoruz.
Taş evler, surlar, tarih ve insan… Hepsi bir bütün, hepsi bizden; güçlü ve sıcak bir aidiyetin yansımasıdır.
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta