Mardin’in eski evleri,
Yüksek yüksek tepeleri,
Hormonsuz köy meyveleri
Gözümde tütüyor benim.
Dorukta duran kalesi,
Türkmen’den geçen caddesi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Öncelikle güzel yorumunuz için teşekkür eder saygı ve selamlarımı sunuyorum. Sayfanıza da seve seve gelirim...
memleket özlemini güzel yansıtmışsınız,,sılasıda hoş vuslatıda mardinin ... sevgiler ,,^' tarihi mardin şiirime' göz atmak isterseniz sayfama beklerim,,
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta