Tek hücreli bir koğuşun ıslak duvarlarıdır
Yalnızlık anılarımı kazıdım.
Gün ne doğar, ne batar
Senin gibi haindir güneş
Selamsız sabahsız geçer gider,
Mapusane duvarlarını yalar yalandan
Yalnızlık bileklerimde pusu kurar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
