cennetin penceresinden bakıyoruz sanki
önümüzde uznan bir ağaç deryası var
benim içimde umut
senin gözlerinde kararsızlıklar
gel korkularını
benim içimde unut
içimde sonsuzluk hülyası var
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta