Ölümün karanlık gölgesi bir gün düşer arkana,
Ensende soğuk nefesi, öylece donar kalırsın,
Girersin karanlığına, sensizlikle aç toprağın,
O seni yer bitirir, beni ise yalnızlığım…
Elbet alışırsın, yenik düşersin zamanla,
Karışırsın her şeyinle, istemesen de alışırsın,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta