kendime ve bana;
Işığını esirgedi bu kez, bu değerli ve anlamsız gecede
Saklanmak hayatta kalmak için tek çare olduğundan
Kimseye yaranmaya çalışmadan ve usturuplu
Sadece kış gecelerinin balkonlarında görünen ay
Işığını esirgedi bu kez, bu değerli ama sensiz gecede.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta