Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
sesini duymadım
öpmedim avazını
gölgede kaldım
polenler savrulup durdu
acıtarak düşlerimi
hayretlere hasretim
hasretlere küskün
güneşte yükseliyor
arkadaşım olacak
sulayıp süpürdüm yüzümü
açtım bahçemin mazgallı kapısını...hos ve güzel yürekten kutlarim sair kardesim Adem bey!....
Çok doğru, önce deniz olunmalı... Kutlarım güzel dizeleriniz için.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta