uçurumun kenarındaydı ellerin
uçurumun kenarındaydı yüreğim
düşmemek için tutunduğum ellerin
uçurumun kendisiymiş meleğim
oysa bir rüyaydı gözlerin
sen düş şehrindeki vatanım
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta