Makarna Şiiri - Mesut Çakırca

kuşlar tünüyor
karavanımın sağındaki
armut ağacına
zaman zaman onlarcası
uçuşuyor pencereme
bir ekmek
bir yudum su ararcasına
ekmeği bulsam ben yiyeceğim
yiyeceğim de
ama günde yedi sekiz fincan kahve
sabah akşam nadıl hazır makarna ile
ben bile zar zor
açlığımı geçiştiriyor
zar zor da olsa
yaşam mücadelesi veriyorum
bir gün biter elbet bu mücadele
ne zaman biter
öldüğümde
sanırım biter bu çile
insan yok ki etrafımda
bakkal market olsun
iki dilim ekmeğe bile
muhtaç çook günlerimi
gecelerimi bilirim
son altı aydır
tam da kış zamanı
onlarca paket makarna ile
iki günde bir paket
makarna pişirerek
son on yıldır yaptığım gibi
başka hiçbir şey yemeden
koskoca iki mevsim geçirmişim
daha önceden de
bir şiirimde yazdığım gibi
tam seneye
yaş sınırına geldim
artık huzur evinde
hemde günde 3 öğün
sabah
öğle
akşam
yiyeceğim yemeklerin
özlemini çekmişken
kararname kararlarıyla
huzur evine kabul yaşını
on yıl daha ertelemesinler mi
anlaşılan
on yıllık karavan yaşantımı
makarna ile geçirmiş
ve hala ölmemişsem
bakalım
bu beden
bir on yıl daha makarna
yakıtıyla gidebilecek mi