Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
ne kadar şık naif ışıl ışıl bir şiirdi okuduğum...
sonsuz kutluyorum bu güzelliği..
saygılarımla..
Gizli bir sevdanın şiire yansıması ya da tamamen hayal ürünü, ama çok beğenerek okudum. Orhan Veli'yi hatırlattı bana, onun Garip akımını.
Halkın diliyle, açık ve net, anlaşılabilir, heceden uzak olsa da kafiyeyi uygulayan ve şiirdeki resimsel güzelliği okuyucuya aktarabilen, yaşam ögelerini balkonuyla, ıslığıyla, iftarıyla, küpe çiçekleriyle gördüğünü resmeden bir şiirdi.
İçtenlikle kutluyor, saygı ve selamlarımı sunuyorum.
Güzel ustam..
Keşke olmaz dese de böylesi bir şiir daha yazsanız ve biz de okusak keyifle...
Şiirleriniz ., üstüne yazılacak yorum ve görüşü hafif kılacak ağır bir güzellikte...
Kutluyorum sayın Demir Mutlugil...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta