İnsanların kendini tanıması çoğu zaman yıllar alır.
Bu, hareket saati bilinmeyen,
Kimi vakitler kaygılı,
Kimi vakitler insani karamsarlıkların süslediği,
Düş duvarlarını aşındıran içsel bir yolculuktur.
İnsanlık tarihi kadar eskidir, ruhun kendine kavuşma isteği
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta