Mahsur Şiiri - Dağlar Özügüç

Kıyamet kopuyordu sığındık
Ahşap bir balıkçı kulübesine.
Yağmur, lacivert göğün bağrından
Toprağa dökülüyordu bütün ağırlığıyla.
Kaldırımlar yalnızlığını giyinmiş,
Sokak başları karanlık dehlizlere açılıyordu.
Gece, sabırsız bir avcı gibi
Duyguları birer birer topluyordu.
Ruhlar sırılsıklam,şefkatten uzak
Yağan yağmur sanki,görünmez bir tuzak
İndiriyordu sessizliğini üstümüze.
Islanan saçlar omuzlara dolandı
Bir kördüğüm gibi bağlandı yürekler.
Deniz kokan köhne kulübede
Cılız bir ışık yaramadı geceyi,
Gece de vazgeçmedi karanlığından.
Yürekler kulübede mahsur,
Dışarıda yağmur, içeride özlem.
Kalmamıştı sabahı beklemekten
başka çarem