Mahşere Taşınan Sevda

Mahşere Taşınan Sevda
Ümitsiz değilim, ümit varım,
Kimseye izah edemediğim bir inanç taşırım içimde.
Benden öte, benden ziyade,
Biz’i sensiz yaşarım; adı bekleyiş olan bir hâl bu.
Boyandım rengine aşkın,
Her nefeste eski zamanlara giderim.
Elveda deme bana,
Sana veda ederken senden sana mı gideceğim?
Tamamen senle doluyken nereye yol alır insan,
Üzüntülerde saklı sevinci bilmeyene zor bu dil.
Soğuklarda gizlidir yaz,
Lotus gibi taze kalır sevda, saf ve beyaz.
Bir beste ki aheste,
Neyim konuşur, dilim susar.
Takvim yaprakları düşer birer birer,
Ümit varım… Yâr ne zaman döner, bilmem.
Tohumu gör;
Çiçeğin bütün hikâyesi içindedir.
Aşk tohumumu hayata saçarım,
Akşam sefası gibi her akşam yeniden açarım.
Sevgiye, aşka inanmayanlara acırım,
Çünkü bilmezler:
Bir yer var içimde,
Her şeyi söylemek mümkün ama anlatmak mümkün değil.
Yanlış düşünebilirsin,
Yanlış anlayabilirsin,
Ama yanlış hissedemezsin.
Çünkü kalp yalan bilmez.
Sebepsiz değildir yaşananlar,
Şu dünyada hiçbir şey boşa gitmez.
Sevdayı aşka ömür yetmez,
Zaman yetmez, kelime yetmez.
Ve bil ki,
Mahşere taşınmayan sevgi
Beş para etmez.
Ben bu aşkı bir talep gibi değil,
Bir emanet gibi taşıyorum.
Kavuşmak nasip olur ya da olmaz,
Ama bu sevda,
Hakk’a arz edilmeden eksik kalmaz